برنامه‌ریزی عمومی آسانسورها

در اکثر ساختمان‌های بلند، معمولاً تعداد زیادی از آسانسورها برای هماهنگی با شدت ترافیک مورد نیاز است، و انتخاب یک پیکربندی آسانسور مناسب تصمیمی حیاتی بنظر می‌رسد. در راستای افزایش بهره‌وری اقتصادی و عملکردی، همة تلاش‌ها باید در جهت دستیابی به طرحی باشد که آسانسورها در یک گروه با یک سیستم کنترل گروهی مناسب تجمیع شوند.

در ساختمان‌های اداری، به‌طور معمول یک گروه آسانسور می‌توانند به همة طبقات یک ساختمان ۱۵ تا ۲۰ طبقه ـ بسته به جمعیت ساختمان ـ سرویس بدهند. اما زمانی که تعداد طبقات یک ساختمان بیش از ۲۰ طبقه باشد، یک گروه منفرد آسانسور کافی نیست و این مسئله به طور معمول منجر به طولانی شدن زمان جابجایی و ازدحام در لابی‌ آسانسور‌ها در زمان حجم بالای تردد مراجعین می‌شود. هرچه ارتفاع ساختمان بیشتر شود به آسانسورهای بیشتری نیاز است و در نتیجه سطح بیشتری از پلان توسط آنها اشغال می‌شود که این موضوع سبب کم‌شدن بازده اقتصادی برج می‌شود. یاماساکی طراح مرکز تجارت جهانی در نیویورک، با استفاده از مفهوم سرسرای آسمانی  به عنوان محلی برای تعویض آسانسورها و همچنین تعبیة آسانسورهای محلی با تعداد طبقات کم و زیاد، توانست این مشکل را حل کند.

آسانسورهای مسافری برای ساختمان‌های با بیش از ۲۰ طبقه (تا حدود ۳۵ طبقه) باید به دو سرویس کم ارتفاع و مرتفع تقسیم بشوند. آسانسورها در گروه کم ارتفاع  باید به نیمة پایینی ساختمان سرویس بدهند در حالی‌که آسانسور‌ها در گروه مرتفع  به طور مستقیم از ایستگاه اصلی به نیمه بالایی ساختمان سفر می‌کنند. طبقه‌بندی آسانسورها به این شکل، تعداد توقف‌ها در هر آسانسور را کاهش می‌دهد، بنابراین زمان رفت و برگشت‌ها کوتاه‌تر می‌شود و توانایی رسیدگی به گروه‌ها افزایش پیدا می‌کند. علاوه بر این گروه محلی پایینی نیازی به آسانسورهای سریع‌السیر ندارد. در نتیجه این روش منطقه‌بندی اقتصادی‌ترین راه حل در ساختمان‌های با جمعیت بالاست.

شکل ۱: شکل‌بندی آسانسورها در ساختمان‌های بلند الف. حدود ۲۰ طبقه، ب. حدود ۲۰-۳۵ طبقه، پ. حدود۳۰-۴۵ طبقه، ت. حدود ۴۰-۵۵ طبقه، به بالا

شکل ۲: شکل‌بندی آسانسورها در ساختمان‌های بسیار بلند. ج، چ. حدود ۵۰-۸۰ طبقه، ح، خ. ۸۰ طبقه به بالا

همان‌طور که درشکل ۲ ملاحظه می‌کنید، نیمه پایینی ساختمان با آسانسورهای محلی سرویس داده شده که با گروه‌بندی بالابری کم، بالابری متوسط و بالابری زیاد چیده شده است. یک بالابر سریع‌السیر برای بردن ساکنان ساختمان به یک سرسرای آسمانی با سطح ساده که شکل دومی از آسانسورهای بالابری کم، متوسط و زیاد در آن موجود است، فراهم شده است. این شکل‌بندی به صورت موثر دو ساختمان استاندارد دارد که یکی روی دیگری قرار گرفته است. قاعده زون‌بندی مشابهی در ساختمان‌های با تعداد طبقات خیلی بیشتر اعمال می‌شود؛ در اینجا ۳ یا بیشتر زون آسانسور می‌تواند و می‌بایست که مستقر شوند.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *