توزیع انرژی در ساختمان‌های بلند

استفاده از سیستم‌های متکی بر فناوری مدرن، حتی سیستم‌های متداولی مانند فن‌کوئل و هوارسانی متعارف، مستلزم تولید آب (یا بخار) گرم‌کننده، آب سرد کننده در یک یا چند مرکز و توزیع آن تا نقاط مصرف (فن‌کویل‌ها و هوارسان‌ها) است. تولید و توزیع قائم این سیالات در ساختمان بلند، مشکلات و مسائل متعدد و گوناگونی به همراه دارد که به راه‌حل‌های پیچیده و پرهزینه منجر می‌شود.

توزیع قائم آب سرد و آب گرم مصرفی، با رعایت مقررات مربوط به حداکثر فشار آب شیرهای برداشت لوازم بهداشتی و توجه به مقررات اکید مربوط به حفاظت آب آشامیدنی دارای مشکلاتی هستند که هریک راه حل مخصوص خود از جمله منطقه‌بندی سیستم‌های آبرسانی در ارتفاع را می‌طلبد و مستلزم پیش‌بینی فضاهای تاسیساتی در طبقات، شفت‌های متعدد قابل دسترسی و شبکه پیچیده‌ای از لوله‌کشی است. اختصاص ناگزیر سطح قابل توجهی از زیر بنا و حجم مفید این ساختمان‌ها به فضاهای تاسیساتی از پیامدهای اجتناب‌ناپذیر رعایت مقررات و ضوابط آیین‌نامه‌ها و استانداردها در توزیع انرژی است

آنچه اهمیت انرژی را در ساختمان‌های بلند بیشتر می‌کند، نخست اتکای ناگزیر این ساختمان به فناوری است که مصرف انرژی را به‌دنبال دارد و دوم امکان استفاده از فناوری پیشرفته در آنها است. برای مثال در تاسیسات گرمایش، تعویض هوا و تهویه مطبوع، انتخاب سیستم هوارسانی با حجم متغیر به جای سیستم‌های متعارف هوارسانی، موجب صرفه‌جویی قابل توجهی در مصرف انرژی می‌شود؛ یا در صورت نصب سیستم‌های کنترل مرکزی هوشمند، می‌توان مقدار اتلاف انرژی را تا حد زیادی کاهش داد.

منبع:

گلابچی، محمود و محمدرضا گلابچی (۱۳۹۲). مبانی طراحی ساختمان‌های بلند. تهران: انتشارات دانشگاه تهران.

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *