تاریخچه ساختمان‌های بلند در جهان-۳

نسل اول آسمان‌خراش‌های شیکاگو، بامی مسطح و حجمی مکعب ‌مستطیل ‌شکل داشتند. برای رسیدن به ترکیبی جذاب، طراحان انواع راه‌حل‌های مهم از سبک‌های تجدید حیات ‌یافته (مانند رومانسک و کلاسیک) را به کار گرفتند. گونه‌های زیر در نتیجه این تلاش‌ها شکل گرفت:

۱. ساختمان‌هایی که از روی هم گذاشتن طبقات شکل می‌یافتند و تاکید طراحی در آنها بر تقسیمات عمودی قرار داشت؛

۲. بناهایی که با استفاده از نماد ستون به سه بخش تقسیم می شدند و اغلب بخش میانی آنها بلندتر بود؛

۳. ساختمان‌های مرسوم به اسکلت شیکاگویی یا سبک تجاری که در آنها سازة مرکب نمایان بود.

در این دوره با ایجاد ساختمان‌های بلند با استخوان‌بندی فلزی و سیستم اسکلتی، هرچند سازه بنا مخفی بود و از ستون‌های نزدیک به‌هم استفاده می‌گردید، ولی همین امر شروع حرکتی در ایجاد وحدت بین معماری و فن ساختمان بود. در دهه آخر قرن نوزدهم، ارتفاع ساختمان‌ها به بیش از سه برابر ساختمان‌های دوره قبل افزایش یافت. در اینجا بود که آسمان‌خراش‌ها به صورت نشانه‌های شهری درآمدند. در سال ۱۸۹۵ ساختمان ۲۱ طبقه آمریکن، نخستین برج مستقل و قائم به خود، در نیویورک ساخته شد و به این ترتیب مسابقه برای ساخت ساختمان‌های بلند و بلندتر از شیکاگو به نیویورک تغییر مکان داد، و دوره دوم آسمانخراش‌ها شروع به شکل‌گیری کرد. این دوره را می‌توان بر حسب شکل و سبک به صورت زیر طبقه‌بندی کرد؛

در بخش اول (۱۹۰۰-۱۹۲۵) برج‌ها مستقل و آزاد و به مدل‌های کلاسیک اعصار گوناگون یا مدل گوتیک ساخته شدند، اما در بخش دوم (از ۱۹۲۵ تا جنگ جهانی دوم) برج‌ها شکلی پلکانی داشتند و از سبک آرت‌دکو متاثر بودند. به طور کلی در این دوره تزیینات نمای ساختمان‌های بلند، به خصوص در سال‌‌های پایانی این دوره، مجددا به کار گرفته شد.

 

مطالب مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *